Genç Kalemler tahrir heyeti namuslu gençlerdir; pek az zaman sonra meydana çıkacağı şüphesiz olan âdi bir hile ile kimsenin sukutunu hazırlıyacak derecede terbiyesiz ve ahmak olmadıkları gibi, sizi de böyle bir zanda bulunacak kadar küçük ve saf görmek istemezler…
       Bundan bir kaç ay evvel, o zaman Bulgaristan hududunda bulunan arkadaşım Ömer Seyfettin’den bir mektup almaştım. Diyordu ki: Lisanımızdaki ecnebi kaidelerini atsak ve bunun için beraber çalışsak… Ben yazdığım cevapta: İyi dedim, fakat lisanımıza hiç bir noksan gelmiyecek mi?.. Sana Fernand Gregh[1]‘ten, Georges Rodenbach[2]‘-dan, Emin Bülend’den, Ahmed Haşim Bey[3]‘den birer parça yolluyorum; hepsini saydığım, şartlar dahilinde gönder.. On gün sonra aldığım mektupta hepsini yeni lisanla yazmış ve göndermişti. Gerek kendim ve gerek kendi arkadaşlarım okuduk. Lisanımızın bu şartlarla ne kadar nefis olacağını anladık. Ömer Seyfettin[4]‘in gönderdiği kâğıtlar, idarehanede Gregh’in La Maison de l’Enfance’ı içinde duruyordu. Bir gün matbaadan bir çocuk yollamışlar, çıkacak nüshanın boş yeri için bir yazı istemişler; arkadaşlardan biri, kitabın içinden bir kâğıt çıkarmış ve şüphesiz Fernand Gregh’in eserinden çıkardığı için onun sanmış ve üstüne ismini yazmış. Bir ay evvel Ömer Selâniğe geldi, hepimiz yanlışı anladık. Fakat zaman geçmiş olduğu gibi, şüphesiz meselenin büyük bir ehemmiyeti olmadığından tashih[5]e de lüzum görmedik… İşte Haşim Bey, sizi namuslu bir adam sıfatiyie temin ederim ki, mesele bundan ibarettir. Yoksa, ne biz öyle saçma bir hileye tevessül ederiz ve ne de siz bir manzumeyi “harfiyyen!” Fransızcadan tercüme ederek isminizi yazarsınız… Eğer arzu ederseniz on on beş gün evvel Mehmed Ali Tevfik Bey’in yine bu meseleye dair gönderdiği bir mektuba cevaben yazdıklarımı, eğer ken­disiyle tanışıyor ve görüşüyorsanız, öğrenebilirsiniz…

       Arkadaşlarım(ın) ekseri Paris’te ve İzmir’de… Ve işte bunun için istediğiniz cevabı ben yazdım.”[6]
       Selânik, 26 Temmuz 1326

       Ali Canip YÖNTEM

Akşam, ufukta beldeler eylerken iştiâl[2]
Örter cebîn-i neş’eyi bir hüzn-i bî-sebeb;
Sesler durur, hayâl uyuşur dilde, beste-Ieb[3]
Yüksekte nefha nefha eser bâd-ı infiâl[4].

Bülbül şikâr-ı sâye, sular şimdi pür-zılâl[5],
Sîmâ-yi âbı râ’şeler âheste meşy-i şeb[6].
Eşcâr dinlenir gibi; bir mûsikî-i kalb
Yorgun gezer havâları hicran ü hüzne dâl.

Bî-rengi-î semâya döner çehre-î hayât,
Pûşîde[7]lerle rûha girer haşr[8]-i hâtırât,
Ağlar şebâb-ı münkesir âtî-î hâile[9]…

Bir şehka-î hafî[10] eder eşyâda ittisâ[11]
İndikçe şimdi, hüzn-i garîbi sevâhile
Alâyiş-î nücûm ile bir leyle-i vedâ[12]…

Ahmet HAŞİM
(Piyâle, 1926)

Vezin: Mef’ûlü fâilâtü mefâîlü fâilün

      1947 Haziranı’nda Bağarası’nda doğdu. İlkokulu doğduğu yerde, ortaokul ve liseyi Aydın’da okudu. Bursa Eğitim Enstitüsü Türkçe Bölümü’nü (1971), AÜAÖF Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nü (1991) yıllarında bitirdi. İlk görevine Kastamonu-Cide-Şenpazar’da başlayan yazar, daha sonra birçok okulda çalıştı. Söke İlçe Milli Eğitim Şube Müdürü olarak görevliyken, Kuşadası Atatürk İlköğretim Okulu’na kendi isteğiyle gitti. Daha sonra Kuşadası Kaya Aldoğan Lisesi Türk Dili ve Edebiyatı öğretmenliğinde de bulundu. Burada çalışırken (1997) emekli oldu. 
      Evli ve iki çocuk babası olan yazar, 1962′den bu yana Aydın, Söke ve Kuşadası yerel gazetelerinin yanında, (1969) ülkemizin ünlü edebiyat dergilerinde şiir, hikâye ve eleştirileriyle yer aldı. Ahmet KABAKLI’nın “Türk Edebiyatı Dergisi” hikâyecileri arasında gösterdiği Bıldırki, ilk ününü Hisar Dergisi’nde yayımlanan eleştiri ve hikâyeleriyle yapmıştır. Hisar’da yayınlanan ilk hikâyesinin “Şeftali Çiçekleri” olduğunu biliyoruz. Türk Edebiyatı’nda yayınlanan ilk hikâyesi de “Rüyâlar Gerçek Olsa” adlı hikâyesidir.
      Bursa Eğitim Enstitüsü’nde okuduğu sıralarda, Alaaddin Korkmaz ile birlikte, “Bursa’da Zaman” adlı bir edebiyat dergisi çıkardı. Söke’de yayın hayatını sürdüren Beşparmak ve Sarızeybek dergilerinin hem kurucusu, hem de isim babasıdır.
      Bıldırki, çeşitli eleştiri, şiir ve hikâyelerini, başta Hisar dergisi olmak üzere; Fikir ve Sanatta Hareket, Şafak, Adımlar, Alkım, Bursa’da Zaman, Doğuş Edebiyat, Töre, Millî Eğitim ve Kültür, Millî Eğitim, Millî Kültür, Gülpınar, Dolunay, Çağrı, Yiğit Efem, İnanç, Tarla, Öncü Edebiyat, Türk Edebiyatı, Türk Dili, Antoloji, Balova, Sevgi Yolu, Tay, Alkış, Sarızeybek ve Beşparmak dergilerinde yayınlatmıştır.
      Çeşitli mahlaslar kullanarak köşe yazıları da yazdı. RESİMLİ TÜRK EDEBİYATI Devirler, İsimler, Yorumlar adlı ansiklopedi yazarları arasına katıldı.
      “Bir Bıçağın Keskin Ucu” hikâyesiyle “Töre Hikâye Yarışması”nda (1980) üçüncülük ödülü alan yazar, daha sonra 1995 yılında “Kar Üstünde Kan Damlası” adlı hikâyesiyle de “Ömer Seyfettin Hikâye Yarışması” seçiciler kurulu özel ödülünü ve l996 yılından başlamak üzere üst üste üç defa da yıl içinde yayımlanan hikâyelerinin değerlendirilmesi sonucunda Aydın Gazeteciler Cemiyeti Hikâye dalı birincilik ödülünü aldı.
      Yazarın, radyo ve televizyon dallarında da çeşitli çalışmaları vardır.

      Yazarın Basılmış Olan Eserleri: 
      Liseden Sesler (Şiirler, 1964) 
      Dönülmez Yol (Roman, 1964) 
      Koçaklar (Millî Hikâyeler, 1975) 
      Üçüncü Günün Öğlesi (Hikâyeler, 1986) 
      Bir Başka Şafak (Hikâyeler, 1988-1992-1994) 
      Gün Çarığı Sıkınca (Hikâyeler, 1990) 
      Atatürk Aramızda (Seçme Şiirler, 1991) 
      Bütün Fidanlar Sımsıcak (Şiirler, 1994) 
      Ceylan Gözlüm (Şiirler, 1997) 
      Dil Çerezleri (Araştırma, 1999)
      Bulutlar Pusuda (Şiirler, 2006)
      El Değmedik Sevdalara Uyanmak (Şiirler, 2007)
      Çanakkale Destan Destan (Nehir Roman, Ocak 2007)
      Gökyüzü Yeniden Mavileşir (Şiirler, Mart 2008)

        M. Salahaddin Güngör

        Dergâh Edebiyat Sanat Dergisi, s. 23 Cilt: I Sayı: 10, Aralık 1990

        Ahmet HAŞİM

        Dergâh, c.I, nr.3, 16 Mayıs 1337/1921
        (Bu yazı Dergâh Edebiyat Sanat Kültür Dergisi’nin Cilt: I Sayı: 4 / Haziran 1990 tarihinde 19’uncu sayfada yayımlanmış olan metin gözden geçirilerek az da olsa yeniden sadeleştirilmiştir)  

Tren boş ve neşesiz.

İçim sıkılıyor.

Yolun iki tarafında memleketler, kıt’alar akıp gidiyor, fakat göz için yeni hiçbir şey yok. Beş dakikada bir pencere değiştiriyorum: Aynı ağaçlar, aynı yollar, aynı dereler, uzun bir baş ağrısı gibi yolun iki tarafında tekrarlanıp duruyor.

Rabbim! Şu manzara dedikleri ne müz’iç bir şeymiş!

Elimde büyük bir şairin harikulâde kitabı var. Trenin anlatılmaz can sıkıntısını gidermek için kitabın büyülü nesrini mi okumalı, yoksa şu pencerelerin dışında binbir renkle kaynaşan fakat bir türlü değişmesini bilmeyen hayatın dümdüz şeridini mi seyretmekte devam etmeli?

İşte halledilecek küçük bir mesele:

Gerçi hayat, kitaba sığmayacak kadar geniştir; fakat tekerrrürlerle doludur. Kitap, tabiatta en büyük olan şeyin yani insanın en güzel balını taşımak itibariyle tabiatın genişliğini haiz olmaya muhtaç olmaksızın ona üstündür. Tabiatta insanın en büyük şey olduğuna şüphe etmemeli. Zira en karanlık bir Afrika’nın en kuzgunî bir vahşisi bile, en âkil bir fil, en müdebbir[1] bir karınca ve en kâmil bir baubap ağacına zekâca bir milyon kere faiktir.

İnsan zekâsı, tabiatın içinde değil; tabiatın yanında, ayrı bir kuvvettir. Tabiatı beğenmediği için değil midir ki insan zekâsı; şiiri, mimariyi, musikiyi, raksı ve onların yanında, büyük küçük şu bir sürü hayat san’atlarını yaratmıştır? Hayatımıza tat veren derin zevklerin hakiki yaratıcısı olan insan zekâsının halis bir mahsulü olduğu için kitap, tabiattan büsbütün ayrı, ondan daha lezzetli ve ondan daha dinlendiricidir.

Kitabımı okuyorum.

Ahmet HAŞİM

Frankfurt Seyahatnamesi (Gezi notları,1933)

Otel, banka, mektep, iskele, şimdi dışardan minaresi ve içerden minberi eksik birer cami karikatürüdür. Bu tarz inşa usulüne mimarlarımız, “Türk mimarisi” diyorlar. Hakikaten bu çirkin taş yığınları Türk mimarisi midir? O halde güvercinler niye bu mimariyi bir türlü sevmiyorlar?

Çini gibi, şark mimarisinin mütemmimi[3] olan güvercinler, semanın her köşesinden üşüşerek, kubbe ve minare olan yerlerde küme halinde toplanırlar. “Sinan”ın en hakiki hayranları, şadırvanlar etrafında, fıskiye serpintileri ve su kavs-i küzeh[4]leri içinde oynaşan bu lacivert kanatlardır.

Hâlbuki güvercinler, ne ecnebi banka binalarının sahte araba seklerine, ne de evkaf hanlarıyla seyr-i sefain[5] iskelelerinin kubbelerine ve süslü saçaklarına aldanıyorlar. Düyun-i Umumiyye[6]‘nin damları üstüne bir güvercinin konduğunu henüz bir kimse görmemiştir. Güvercin, şayan-ı hayret bir anlayışla usta “Sinan”ı ve “Kasım”ı aciz[7] mukallidlerinden ayırmakta zerre kadar tereddüt göstermiyor.

Büyük mimarlarımızın bazen fikir danışması için, sanayi-i nefise encümenine[8] bir güvercinin de azâ intihap[9] edilmesi acaba muvafık olmaz mıydı?

Ahmet HAŞİM

Gurabâhâne-i Laklakan (1928)

Ağaçların tozlu yapraklarını, kayalar üzerinde durup soyulan kertenkeleleri, denizin kirli suları altında cam kırıklarını, paslı tenekeleri, eski pabuç nâş[2]larını seyretmenin ne kadar çabuk ruha kesel[3] verdiğini tecrübe etmeyen var mı? Güneşli geçen bir gezinti gününden sonra, akşamüstü eve mahzun ve nevmid[4] dönmemenin mümkün olmadığını tecrübelerimle bilirim. Güneş, bütün gün, insana doğru fakat acı şeyler söyleyen bir arkadaştır. Onun ışığında eğlenmenin ve mes’ut olmanın hiç imkânı var mı?

Nihayet akşam oldu. Karanlık bastı. Karşı karşıya oturmuş iki insan, artık yüzlerimizi görmüyor, yalnız seslerimizi duyuyorduk. Birden, arkamızda garip bir fısıltıyı andıran bir hışırtı duyar gibi olduk. Başımızı çevirdik: İki büyük fıstık ağacı arkasından kırmızı bir ay, sanki yapraklara sürünerek yükseliyordu. Birden etrafımızda dünyanın bütün manzaraları değişti: Sanki Japonyalı bir ressamın siyah mürekkeple çizdiği mübhem[5] ve nâtamam[6] bir âlem içinde idik. Artık her şeyi sarahat[7]le görmek ve tahayyül etmek imkânının sarhoşluğu vücudumuzu, yavaş bir afyon dumanı gibi uyuşturuyordu. Etrafımızda, gündüzün bütün uyuz ağaçları yerine zengin bir orman vücud bulmuştu. Karşıda yemek yiyen fakir ailenin kirli kızları, yüzlerine vuran ay ışığı içinde birer murassâ[8] hayal olmuşlardı. Denizin bulanık suları boşalmış ve onun yerine şimdi sahilin kumları üzerinde ziyadan bir mâyi sallanıp bir şarkı söylüyordu. Dünyanın güzelliğinden korkmaya başlamıştık. Zira aydan akan büyünün saadetiyle ruhlarımız çatlayacak kadar dolmuştu.

Ay! Ay! Yalancı ay! Zekâdan harab olanları dinlendiren hayal gibi, güneşten bunalanları da teselli eden sensin!

Ahmet HAŞİM

Bize Göre (1928)

Eskiden üstad herkesçe musaddak[2] ehliyetlere verilen büyük bir pâye[3]nin ismiydi. Üstad, dâhiden bir rütbe aşağıda idi. Üstad  Ekrem, edebi meratipte, dâhi-i âzam[4]ın arkasından gelirdi.

Üstad, ehliyetin son olgunluk merhalesini ifade ettiğinden yaş, baş, saç ve sakal mefhumlarını da ihtiva ederdi. İhtiyarın hürmet gördüğü, sakalın çenede çirkin görünmediği devirlerde, üstad kelimesinin de utanılacak bir mânası olamazdı.

Son senelerde, maddi hayat zevkinin istilâi bir şekil almasıyla, üstad kelimesinin de tedricen itibardan düştüğü görülür.

Ak saçlı Anatol Frans, bu kelime ile kendisine hitap edilmesine hiç tahammül edemezdi. Anatol Frans’ın kâtipliğini uzun seneler yapmış olan bir muharririn geçenlerde neşrettiği hâtırat kitabında, üstad hitabı karşısında, salhurde[5] ve büyük edibin zarif hiddetini nakleden satırları okunmaya değer.

Bizde bu kelime şimdi, yarı yarıya tezyif ve istihzayı tazammun eden bir garip şaka lafzıdır. Üstad, okuyup yaz-makla vaktini beyhude geçirmiş bir aptal ve bir bunağın sıfatı şeklinde mânidar bir tebessümle söylenir.

Bu kelimenin macerası birçok ictimaî[6] kıymetlerin etrafımızda nasıl değiştiğini gösterir.

Ahmet HAŞİM

Bize Göre (1928)

Füsûn-ı mâh[2]a dalan pür-hayâl leylekler…

Havâda bir gölü tanzîr[3] eder semâ bu gece,

Onun böcekleri gûyâ nücûm[4]dur yekser[5]…

Neden bu âb-ı semâvîde avlananlar yok?

Bu haşr[6]-ı nûr-ı hüveynât[7]ı hangi kuşlar yer?

Eder bu hikmet[8]e gûyâ ki vakf[9]-ı rûh u nazar

Füsûn-ı mâha dalan pür-hayâl leylekler…

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

Vezin: Mefâilün / feilâtün / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Cânân[1] gülüyor eski yerinde;

Cânân ki gündüzleri gelmez,

Akşam görünür havz üzerinde.

Mehtâb[2], kemer tâze[3] belinde,

Üstünde semâ, gizli bir örtü,

Yıldızlar, onun güldür elinde[4]…

Ahmet HAŞİM

(Piyâle, 1926)

Vezin: Mef’ûlü / mefâilü / feûlün

Olmuş şeb-i sevdâ[1] yine bî-hâb[2]

Oklar gibi saplanmada kalbe,

Düştükçe semâdan yere mehtâb[3]…

Bûseyle kilitlenmiş ağızlar

Gözler neler eyler, neler işrâb[4];

Uçmakta bu âteşli havâda

Vuslat[5] dem[6]i bir kuş gibi bî-tâb[7]…

Ahmet HAŞİM

(Piyâle, 1926)

Vezin: Mef’ûlü / mefâilü / feûlün

Bütün bizimçündür

Nukûş-ı encüm-i vahdet[1]le işlenen bir tül

Gibi üstünde titreyen bu semâ;

Gecenin dallarında şimdi açan

Bu kamer,

Bu altın gül…

Bütün bizimçündür

Ne varsa aşk ile bîdâr[2]-ı ra’şe[3], yâ nâim[4],

Ne varsa âid olan leyl-i hande-me’nûse[5],

Sana ait leb[6]imdeki bûse,

Lebinin sürh[7]-ı bî-zevâli benim.

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

Vezin:      Mefâilün / feilâtün / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Fâilâtün (feilâtün) / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Mefâilün / mefâilü / fâ’lün

Akşamın ölgün

Duran o nâmütenâhî[1] ziyâ denizlerine

Gark olan[2] eşcâr[3],

Gark olan ovalar

Oluyorken sükût ü hüzne makar

Geldin âlâm-ı kalbi teskîne[4]

Ey şebâb[5]ın hayâl-ı câvîdî[6],

O melûl[7] akşamın havâsı kadar

Gelişin bir sükûn-ı sârî[8]di[9]…

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

Vezin:      Mefâilün / feilâtün / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Fâilâtün (feilâtün) / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Mefâilün / mefâilü / fâ’lün

Kalbim

Benim bir ormandı,

İsimsiz, âsûde,

Bir büyük orman;

Ve gölgelerinde revân

Olan hafî suların aks-i şevk-i müttarîd[1]i

Dağıtırken sükûtu bîhûde,

Düşünürdüm ki, hangi gün, ne zamân,

Ne zamân

Girecektin o kalb-i mes’ûde?

Etmeden zehr-bâd-ı fasl-ı elem

Reng-i eşcâr ü âbı fersûde[2],

Dolacak mıydı seslerin, bilmem

O tehî sâyezâr-ı mesdûde[3]?

Sanki hicrâna bir tesellîydi

Şeceristân-ı kalb içinde revân

Olan hafî suların musikî-i nevmîd[4]i.

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

Vezin:      Mefâilün / feilâtün / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Fâilâtün (feilâtün) / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Mefâilün / mefâilü / fâ’lün

Büyük annem tutardı alnımdan.

“- Bana bak, böyle dilberim” derdi.

Sonra mâh-ı nev-incilâ[1]ya bakar,

Leb-i mağmûm[2]unu bir bükâ[3] saklar,

Bir hitâb-î semâyi dinlerdi.

Ey hayatımda her doğan derdi

Kalbeden bir ziyâ-yi hissîye,

Bu duâsiydi eski bir rûhun

Sis ve zulmette gizli âtiyye[4].

Leyle-î gayb[5], sırr-ı müstakbel[6],

Çeşm-i sâf[7]ında hasta bir çocuğun

Gizli fecrin ziyâlarından emel,

Bir tesellî-î mihribân alacak,

O harâbât[8]-ı târ[9] ü sâkitiye

Doğacak belki bir ziyâ-yı şafak.

Böyle her nev-hilâli seyretti,

O soluk göz ki şimdi topraktan

Seyreder başka bir hilâl-i semen[10],

Ben ki efsâne-î tahayyülden

Hep hayatımda bir emel taşıdım

O solan şi’r-i sâf ü mağmumumu

Hep o mazîyle duymak isterdim,

Gözünün samt[11]-ı pür-füsûn[12]unda.

Gel bu şâm[13]ın gümüş sükûtunda

Bu sadef[14]ten hilâl[15]e karşı senin

Bir yeşil bûse saklayan gözünün

Göreyim cennetinde âtimi.

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

Vezin: Feilâtün (fâilâtün) / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Samîm[1]-i hüsn-ı bahârında hande-i âfaak[2],

Çiçek nedir?.. O da bir aşk-ı mütebessimdir ki

Şemîm[3]-i rûh-ı behîm[4]inde bir kadınlık var!..

Çiçek meâl-i ebed[5]den terekküb etmiş ise,

Kadın hayâl-i ezelden temessül[6] etmiştir.

Bu mâh ü mihr[7]e mutâbık bir teşâbüh[8]tür;

O, rûh-ı rikkat[9]e âit, bu kalbe ait ise…

Kadın, semâ; o da bir nuhbe[10]-î tesellîdir,

Kadın, çiçek, o da bir hande-î nihânidir;

Bu iki rûh-ı nefîsin meâli sevdâdır!..

Bu cân-rübâ[11], bu iki Zühre, böyle hem-dil iken,

Sezâ mıdır ki demek aşka, sen çiçeksin, sen;

Sezâ mıdır ki demek her şeye kadınlıktır?..

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

Vezin: Mefâilün / feilâtün / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Olmuştu nücûmiyle miyâh[1]-î dile rîzân[2]

Dallardan uçan ıtr-ı bahâr-î mütefekkir

Dökmüştü o solgun şebe hulyâ, emel ü Şi’r.

Sesler, gülüşür sâyede, sevdâ ile bî-hûş[3],

Bâd anları eylerdi nevâziş[4]le der-âğuş[5].

Bir cism-i perestîde[6]yi kalb üstüne sarmak

Hırsîyle başım sıtmalı, gözler kuru, parlak,

Eller asabî, hıçkırarak sâhile indim,

Karşımda deniz… Göklerin altında gezindim.

Ey sen ki uzaktan mütebessim, heves-âmûz[7]

Olmuş şeb-i ömrümde nigâh[8]ın bana merkûz[9] ,

Leyl işte, sükût işte… Yed-i sâhir[10]-i nîsân,

Dökmüş suya ezhâr-ı ziyâ, dillere nîrân[11];

Olmuş denizin rûhu semâlarda hem- âğuş,

Bin bûseyi tanzîr[12] ile encüm suya dolmuş;

Eşcâr ü havâ gölgede sessiz sarışır, gel!

Gel, yalnızım ey, beklenilen hüsn-i muhayyel[13]!

Ey çeşm-i siyah[14], ey dağınık zülf-i şeb-engîz[15],

Ey leb ki eder âteşi her cinneti tecvîz[16],

Ey sîne ki âlâm[17]ımı tenvîm[18] edeceksin,

Ey rûh-ı heves, rûh-ı ziyâ, rûh-ı mehâsin[19]

Gelsen ve bu hicrânı, bu âlâmı bitirsen,

Sen anlayacaksın beni ey rûh-ı ziyâ sen!..

Kendimle bütün bunları tekrâr ediyordum,

Doğmuştu kamer, şimdi uzaklardaki mağmûm[20]

Dağlardan açık ra’şeler elvâha dağılmış,

Sarmış dil-i eşyâyı heves, bûsiş[21] ü hâhiş[22].

Hep çift idi karşımda: Kamer, encüm ü eşcâr,

Bendim yalnız ordaki bî-hemser[23] ü bîdâr[24];

Durgun suya baktım ve dedim: Ah ölebilsem,

Mâdâm ki yok ağlayacak mevtime kimsem!..

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

Vezin: Mef’ûlü / mefâilü / mefâilü / feûlün

Râkid[2], ölü bir havza düşen bir kuru yaprak

Sessizce nasıl izler açar sîne-i mâda[3],

Ey tûde-i nûr ü elem, ey çehre-i sâde,

Bir göl gibi durgun uyuyan rûhuma nûrun

Aktıkça, o sâkin suda her lem’a-i dûrun[4]

Bir çîn-i felâket[5] gibi ra’şeyle genişler…

Ey eski kamer, ey ezelî ruh_i münevver,

Sen şimdi bu tüllerle muhîtâtı sararken,

Nûrunda tesellî bütün âlâm[6]a koşarken

Yalnız bu derin gölde senin açtığın izler,

Bir gizli gamın şehka[7]-i seyyâlini gizler…

Bir göl ki semâsında ne âhenk, ne de sâye

Vermez o büyük uzlet[8]e bir hadd ü nihâye;

Gençlik ve emel, hüzn civârında dikendir,

Üstünde esen nefhada bir girye nihen[9]dir.

Tülden ve buluttan ve bütün sîm semenden,

Bir hâb-ı serâbî[10] dökülürken yere senden,

Sen her sûda bir başka güzellikle doğarsın,

Sen her sûda bir başka ziyâ, başka kamersin:

Ormanların ağûş[11]-ı sükûtundan akan âb,

Senden alır âhengine bir girye-i bî-tâb;

Göller ki öper hüsnünü, yalnız leb[12]-i sâye

Feyzinle dolar hâb-ı şeb-âvîz[13]i semâye;

Sevdâlara bir cennet olan sâyeli göller,

Altında senin hüsn-i esâtir[14] ile titrer…

Rûhumda, fakat her dökülen katre-i nûrun,

Yalnız bir ölüm, bir ebedî mâtem-i dûrun,

Neylüfer-i giryân[15]ını, ey mâh-ı münevver,

Ezhâr-ı leyâli gibi rüýâ ile besler…

Ahmet HAŞİM

(Piyale, 1926)

Vezin: Mef’ûlü / mefâilü / mefâilü / feûlün

Bir hasta çocuk gezdirerek, çöllere gül-fâm[1]

Sisler uzanırken, o senin doğmanı bekler.

Yorgun gibi mühmel[2] duran âsûde[3] ufuklar

Titrer, silinir… Dâmen-i şeb her şeyi saklar.

Iklîm-i hayâlâta bakan bir nazar-î dûr

Hüzniyle doğar necm-i mesâ[4] sâkit ü mahmûr;

Bir mâlik üstünde yanar gizli ziyâlar;

Leylin bütün ezhâr[5]ı semâlarda açarlar,

Leylin bütün ezhârı, bütün rûh-ı ziyâsı;

Bir nefha[6]-i mechûlenin eşyâya temâsı,

Zulmetlerin esrârını baştan başa sallar,

Sen âh, doğarsın o zaman, mest ü ziyâdâr…

Sâhilleri sesiz dolaşan hasta leyâle,

Bir nûr-ı tesellî taşır alnındaki hâle;

Hattâ o soluk çehreye nûrun dokunurken,

Bir bûseye benzerdi ki gelmiş ona senden,

Nehrin gece, rüyâ ve serâir[7]le boğulmuş,

Ufkunda tahassürler okur gam-zede bir kuş.

Bir giryeli ses –belki kadın, belki de erkek-

Söyler gecenin şi’rine bir aşk, bir âhenk…

Nûrun dökülür, sâhil erir, karşıki yerler,

Bir hâb-ı münevver[8]de hep eşkâlini gizler;

Simîn[9] dumanlarda ölür rûh-ı menâzır[10],

Bir ra’şe-i zerrîn[11] ile tâ karşıda yer yer,

Mahmûr ışıklar yüzer esrâr üzerinde,

Yorgun sular üstünde kanar bir şeb-i hande[12]…

Her lerze, her âhenk bulut, hâb[13] oluyorken,

Bir feyz-i umûmî-i ziyâdâr ile birden,

Sâkin soluyorken gece eşbâh[14] ü avâlim[15],

Yalnız o ziyâlarda kahr ü muzlim.

Ey mâh cebîn[16]in o cebîn-î keder ü gam;

Altında o yorgun,o soluk heykel-i mâtem!..

Ahmet HAŞİM

(Piyale, 1926)

Vezin: Mef’ûlü / mefâilü / mefâilü / feûlün (fâ’lün)

Boşlukta denizler gibi yokluk ve karanlık

Sessiz uzatır tâ ebediyetlere kollar…

Gûyâ o zaman, bildiğimiz yerdeki yollar

Birden silinir, korkulu bir hisle adımlar,

Tenhâ gecenin vehm-i muhâlât[1]ını dinler…

Yüksekte semâ haşr-i kevâkib[2]le dağılmış,

Yoktur o sükûtunda ne rü’yâ, nevâziş[3];

Bir sâ’ir[4]-i mechûl-i leyâlî gibi rüzgâr,

Hep sisli temâsiyle yanan hislere çarpar.

Göklerde ararken o kadın çehreni, ey mah!

Bilsen o çocuk, bilsen o mahlûk-ı ziyâ-hâh[5],

Zulmette neler hissederek korku duyardı:

Gûyâ ki hafî[6] bir nefesin nefha-i serdi[7],

Rûhanda bu ferdâ[8]-yi siyeh-rengi fısıldar,

Sâkin geceler şefkat olan encüm-i bîdâr[9],

Titrer o karanlıkların evc-î kederinde[10],

Hüsrân ü tehâssür[11] gibi mâtem nazarında;

Gûyâ ki o dargın geceler rûhu boğardı:

Her şey bizi bir korkulu rüýâla sarardı: 

Zulmet ki müebbed, mütehâcim[12], mütemâdi[13]:

Eşkâle verir ayrı birer şekl-î münâdi[14],

Dallar kuru eller gibi mebhût[15] ü duâkâr,

Zânû-zede[16] dullar gibi hep tûde-i eşcâr[17]…

Çılgın dolaşan bâd-ı leyâlî[18] ki serâîr[19],

Pîş ü pey-i seyrinde koşar muzlim ü dâir[20]

En sonda nigâh[21]-î ebediyet gibi titrer,

Tâ ufka asılmış sarı bir lem’a-i muğber[22]…

Bir kafile-î rûh-ı kevâkib[23] gibi mâhmur[24],

Zulmette çizer Dicle uzun bir reh-i pür-nur[25]

Ondan yalnız rûha gelir bir gam-ı mûnis[26];

Yalnız o, karanlıklara rağmen yine pür-his,

Yalnız… Bu kamersiz gecenin zîr-i perinde[27],

Bir feyz-i ziyâ haşrederek âb-ı zer[28]inde,

Bir kafile-î rûh-ı kevâkib gibi mâhmur,

Zulmette çizer Dicle uzun bir reh-i pür-nur

Dinlerdik uzun şi’rini ben lâl, o hayâlî,

Lâkin ne kadar hüzn ile tev’em[29]di meâli[30],

Gûyâ, o zaman, nûrunu ey mâh-ı mükedder

Eylerdi semâ lü’lü[31]’-i hüzniyle telâfî[32]:

Yıldızları göklerden alıp bir yed-i mahfî[33],

Bir bir o donuk gözlerin a’mâk[34]ına îsâr[35]

Eylerdi ve zulmette koşarken yine rüzgâr,

Rûhumda benim korku, ölüm, leyle-i târîk[36],

Çeşminde onun aks-i kevâkible dönerdik.

Ahmet HAŞİM

(Piyale, 1926)

Vezin: Mef’ûlü / mefâilü / mefâilü / feûlün

Sisler gibi tutmuş yine sahilleri eylûl,

Bir hüzn-i müzehheb[2] gibi durgun yine Dicle,

Sessizliği olmuş yine rü’yâlara hacle[3].

Faslın yeni lerzişleri her sâyede mahsûs,

Gûyâ ki uyur kalb-i tabiatta bir “efsus!”[4]

Her şey o kadar gamlı, soluk, mübhem ü bî-fer[5],

Gûyâ ki ölür hüzn-i sevâhil[6]de perîler… 

Çıkmıştık o gün Dicle’ye, sessizce kürekler

Nehrin zehebî sîne-i emyâhını[7] yırtar,

Ağlardı o altın suyun üstünde bir âhenk,

Serperdi o bî-kes sese akşam sarı bir renk,

Gûyâ ki o gün Dicle’nin üstündeki mâtem[8],

Âfaaka sürükler sarı güller, kırizantem…

Solmuştu onun hüzn ile simâ-yi berî[9]ni,

Bir ince tül altında duran zülf-i zerî[10]ni;

Akşamları enfâs[11]ına düşmüş uçuşurken

Sarmıştı o sâkin yüzü bir gölge semâdan

Dalmıştı o gözler ebediyetlere… Yorgun,

Yorgundu o gözlerle bakan rûh-ı  melûlün;

Akşam gibi a’sab[12]ı geren reng-i garibi…

Gûyâ ki kamer!.. Sendin onun rûh-ı necîbi[13],

Sendin ki eden hüznünü mehtâba müşâbih[14];

Her şey o nazarlarda semâlarla müşâfih[15],  

Her şey sana bir parça yakın, sâf, ebedîdi,

Sâhilde ezân seslerinin aks-i medîdi[16],

Bî-tâb uzanırken dönüyorduk… Yine sâkin

Mübhem, sarı yıldızları bir leyl-î hazânın,

Tenhâ sular üstendi açıp titreşiyorken,

Artık daha vâzıh[17]tın o gözlerde kamer, sen!

Ey sen, ey onun ru ve ey mâtem-i seyyâl,

Ey şimdi bakan hüznüme, âh ey kamer-i lâl!

Ahmet HAŞİM

(Piyale, 1926)

Vezin: Mef’ûlü / mefâilü / mefâilü / feûlün

Annemdi o nûrunda gezen zıll-ı mehâsin[1],

Bendim o çucuk, bendim o simâ-yi tahayyür[2],

Bir gün ki hâzan ufka kızıl dalgalı bir nûr,

Bir kanlı ziyâ haşrediyorken, onu bir yed,

Bir bâd-ı haşîn[3] aldı o rü’yâyı müebbed[4].

On beş sene evvelki hakîkat hep o gündür,

Ruhumda bugün zulmet-i pür-girye[5] onundur.

On beş senedir, ufka güneş kanlı düşerken;

Tenha ovadan, boş dereden, akşamın erken,

Hüznîyle susan meşcere[6]lerden gam-ı eylül,

Bir gölge yaparken, onu bir savt-ı tegaafül[7]

Hasretle sorar kalbimi imlâ eden âha,

Yerlerde yatan sisli, donuk hüsn-i tebâh[8]a.

Avâre felâket gülü, altın kırizantem[9],

Her tarh-ı hazân[10] üstüne dökmüş yine mâtem,

Durgun sular üstünde perîşân ü mükedder

Faslın dağınık rûhu bulut, sis gibi titrer;

Yorgun, sarı yapraklar uçar bir kuru daldan,

Bir hasta güneş ufka döker sâye-i ma’den[11];

En sonra semâlarda da ey eski kamer, sen

Hüznünle yaparken acı bir levha-i şîven[12],

Çöllerde kalan bir küçücük makber-i bî-kes[13],

Yollar bu muhitât[14]a kesik, şehkalı[15] bir ses!

Ahmet HAŞİM

(Piyale, 1926)

Vezin: Mef’ûlü / mefâilü / mefâilü / feûlün

Tüllerde…

Uzaklıkları bir sâye-i müthiş[2]

Bir dul gibi örterdi dumanlarla, elemle,

Hep gölge adımlar bir âheng-i ademle[3]

Vâdileri kaplardı serâpa[4] gece sessiz.

Eb’âdı[5] boğan reng-i tehassüs[6] gibi bir sis,

Bir lerziş-i sâkinle[7] günün na’şını[8] örter…

Titrek, karışık, hasta, hayâlî, sarı gözler

Yerlerde açılmıştı; semâlar ölü, durgun,

Olmuştu bütün hâb ü hâyâlât ile meskûn.

Bir vâlide, bir zevc-i mükedder[9], sonu mübhem[10]

Bir ince çocuk çehresi, ben muzlim[11] ü ebkem[12]

Bi-his uzanan hastayı durmuş düşünürken

Akşam mütemâdi[13] dolarak pencerelerden

Vermişti o sâkin odanın hüznüne bir renk,

Bir reng-i küdûret ki eder bizleri dil-tenk[14].

Zulmet o kadar doldu ki âfaak silindi

Elvâh[15]a, mesâfât[16]a, yere gölgeler indi.

Solmuştu o gölgeyle o sâkit[17] ser-i müşfik[18],

Tüllerde yatan hastayı sarmıştı karanlık;

Gözler, ölü gözler gibi bî-lem’a[19] ü hâlî[20],

Olmuştu bütün mevt-i mûhîtat[21] ile mâlî[22]…

Lâkin o zaman doğdu senin çehre-i lâlin,

Ey mâh ki tüllerde yatan rûh-ı melâlin,

Bir hemser[23]-i ulvî-i semâvîsi idin sen,

Bir safha-i rü’yâ gibi bî-renk idi çehren!

Yükseldin ufuklarda ağır, mübhem ü mahmûr;

Zulmette ipek, ince dumanlar gibi bir nûr,

Âfa’aka yayarken mütedmâdi sarı bir fer,

Birden o donuk gözlerle dolmuştu kamerler…

Ahmet HAŞİM

(Piyale, 1926)

Vezin: Mef’ûlü / mefâilü / mefâilü / feûlün (fâ’lün)

Mef’ûlü / mefâilü / feûlün (fâ’lün)

Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak

Ve bir zaman bakacaksın semâya ağlayarak…

Sular sarardı… Yüzün perde perde solmakta

Kızıl havâları seyret ki akşam olmakta…

Eğilmiş arza, kanar, muttasıl kanar güller

Durur alev gibi dallarda kanlı bülbüller

Sular mı yandı? Neden tunca benziyor mermer?

Bu bir lisân-ı hafî[1]dir ki rûha dolmakta

Kızıl havâları seyret ki akşam olmakta… 

Ahmet HAŞİM

(Piyale, 1926)

Vezin: Mefâilün / feilâtün / mefâilün / fâilün (fâ’lün)

Ruhum o kadar oldu ki mehtâb ile mâlî,

Artık yetişir cûşiş-i pür-nûr-ı hayalin[1]…

Yorgun bu dumanlarda duran leyl-i mehâsin[2],

Enhâr-ı sükût[3], ufku saran sâye-i rü’yâ;

Her hiss-i hafî, şübheli bir gölgede gûyâ

Muğşı yatıran lems-i sükût-ı ebediyet,

Sevdâya emel, rûha ziyâ, gözlere minnet

Bahşeyleyerek şimdi bu sesizce esen bâd,

?

Bir fâcia-î hisse bütün oldu mübeddel[4]:

Gûyâ ki kamer şimdi uzattın bana bir el,

Bir el ki onun dest-i şifâ bahşine[5] benzer;

Onlar gibi sâkit[6], o dudaklar gibi bî-fer[7],

Çehrende gülen bir mütefekkir leb-i şefkat

Gönderdi bu hummâlara bir bûse-i hürmet:

Elhân-ı kevâkib[8] gibi, geşy-aver[9] ü mühd[10]î,

Bir savb-ı ziyâ[11] hüznümü tadil için indi.

Sendin bu bakan çehre, bu sâkin nazar-î gam[12],

Rü’yâ-yi mehâsinle bu âvâre gülen fem[13],

Eller, bu benim şi’rimi tâhrik[14] eden eller;

Sendin bu inen ses ki ziyâlar gibi titrer;

En sonra bu nûrun ki sarar ruhu melâle,

Benzer o kadar ağladığım, âh, o hayâle.

Artık yetişir cuşiş[15]-i tûfân-ı hayâlin!

Ruhum o kadar oldu ki mehtâb ile mâlî[16],

Artık yetişir cuşiş-i tûfân-ı hayâlin!

Ahmet HAŞİM

(Piyale, 1926)

Vezin: Mef’ûlü / mefâilü / mefâilü / feûlün

Ki şimdi şüpheli bir şekl-i pür-hâyâl oldun

Bu semâ-yı mesânın altında!

Gecenin mevt[1]i ufku bağlamadan

Susmadan her teneffüs-i zinde,

Ey sen

Ki sönmemiş zer-i zülf[2]ünde son ziyâ-yı nehâr,

Bu genç elinle bu yorgun cebîn-i lâl[3]imi sar,

Ve sonra git. Bana bî-va’d olan bu yollar hep

Adımlarınçün açılmış pür-incilâ[4] vü zeheb[5]…

Bırak leyâl[6]e bu cism-i garîb ü merdûd[7]u,

Dizim eğildi; soğuk bir deniz gibi zulmet

Ağır ağır boğuyor bende ömr-i bî-sûdu[8].

Diken ve taşları üstünde bir çetin râh[9]ın

Dağıldı nesc-i harîr[10]-i ümîd-i mahrûm[11]um

Ve mutlaka gelecek, gölgelerle şimdi ölüm…

Lâkin sen

Ki gözlerinde güler nûru bir gümüş mâhın

Eğilme, git

Ve eyle gölgede pây-ı şebâbını tesbît[12]…

Beni bir tûde[13] eyleyen zulmet[14]

Sana hüsn-i hayâli nakşedecek:

Oldu çeşmin nücûm ile mâlî,

Onların işti’âl-i seyyâl[15]i

Seni gûyâ karanlık üstünde

Etti bir heykel-i ziyâ gibi hâkk.

Sen git

Ve eyle da’vet-i iklîm-i rûhuna rağbet.

Bu yol, bu yol, bu derin yol ki dâimâ mümted[16]

Bu yol uzun ve benim dizlerim eğildi; gözüm

Kapandı. Da’vet-i yeldâ[17]la titriyor rûhum;

Bırak ve git, beni mevt-i leyâle[18] tevdî et[19].

Büyük, derin ve soğuk bir deniz gibi zulmet

Etti eşkâl-i arzı bî-hareket,

Ve döktü rûhuma rü’yâya benzeyen bir mevt

Büyük, derin ve soğuk bir deniz gibi zulmet:

Lâkin sen

Dudakların yine pür-hande, gözlerin pür-zer

Saçın nücûm[20] ile meşbû’[21] u müştail[22] yine ter

Bırakma rûhunu düşsün bu öldüren hisse,

Ve git

Ve eyle gölgede pây-ı ümîdini tesbît…

O belde-î zer[23] ü hülyâda bekleyen gözler

“Nerde?” derlerse,

“Ne oldu, nerde o?” derlerse, âh o gözler eğer,

Miyâh-ı sâye[24]de mevt-i fecî’imi[25] anlat.

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

Vezin:      Mefâilün / feilâtün / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Mefâilün / feilâtün / feilün (fâ’lün)

Mefâilün / feilâtün / feilün (fâ’lün)

Kısıldı altın ufuklarda akşamın güneşi;

Söndü göllerde aks-i girye-veşi[1]

Gecenin âvdet-i sükûniyle

Yollar

Ki gider kimsesiz, tehî, ebedî,

Yollar

Hep birer hatt-ı pür sükût oldu

Akşamın sine-i gubârında[2].

Onlar

Hangi bir belde-i hayâle gider,

Böyle sessiz ve kimsesiz şimdi?

Meftûr[3]

Ve muhterîz[4] yine bir nefha-i hayâl esiyor;

Bu nefha[5] dalları bîtab ü bîmecâl uyutur.

Sonra eyler kiyâh[6]ı nâlende[7],

Sonra âgûş[8]-u ufk içinde ölür…

Ey kalb!

Seni öldürmesin bir sâye-i şeb[9],

İşte bir dest-i sâhir[10] ü mahfî[11]

Sana nûr-ı nücûm[12]u indirdi.

Kuruldu işte, mesâfât içinde, lâl-i mesâ[13]

Bütün meâbid[14]-i hiss ü meâbid-i hulyâ

Bütün meâbid-i mechule-i ümmîd-i beşer…

Gurûb içinde bir eşkâl-i bîhudud-ı zehep[15]

Zücâc-ı san’at[16] ü fikretle yükselirler hep;

Büyük denizlere benzer eteklerinde sükût,

Sükût-ı namütenâhi, sükût-ı namahdût,

Sükût-ı afv-ı emel…

Bir el

Derîçelerde[17] bir altın ziya yakıp indi,

Aktı âb-ı sükûta yıldızlar

Bütün sular zehebî lerze[18]lerle işlendi.

Tâ öteden

Şimdi zer gözleriyle tâ öteden

Gam-ı ervâhı vecde davet eder

Bütün meâbid-i mechule-i ümid-i beşer.

Bütün meâbid-i vecdin soluk ilâheleri

Birer birer iniyor, gözlerinde rüyâlar;

Dudaklarında ziyâdâr ve muhteriz titrer

Akşamın buse-i huzû[19]-eseri.

Soluk ve gölgeli sîmâlarında reng-i mesâ

Nakşeder bir teheyyüc-i rüyâ[20]:

Biri yorgun sema-yı lâle bakar,

Biri bir gölge meşy[21] ü gâşyîle[22]

Miyâh-ı râkideye[23] samt ü hâb içinde akar;

Biri bir erganûn-ı eb’âdı

Dinliyor gölgelerde ser-bezemin[24],

Biri altın gözüyle, gûyâ ki,

Sana ey kalb-i müphem ü bâkî[25]

´´Gel!´´ diyor.

Lâkin

İniyor

İşte leylin zalâm-ı bîdâdı[26]…

Yollar

Ah ey kimsesiz giden yollar,

Yolların ey sükût-ı hüzn-eseri,

Bugünün inmeden şeb-î kederi[27],

Meâbid-i emel ü histe sönmeden bu ziyâ[28],

Ölmeden onların ilâheleri[29],

Ah gitmez mi, kimsesiz, sessiz

Yollar,

Ah gitmez mi hatt-ı sâkitiniz,

Şimdi zer gözleriyle, tâ öteden

Tâ öteden

Gam-ı ervâhı vecde dâ’vet eden

Uzak meâbid-i pûr-nûr-ı vecd ü rüyâya

Ki câ-becâ[30] kapıyor bâb-ı vâ’dini[31] sâye[32].

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

Vezin:      Mefâilün / feilâtün / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Feilâtün / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Feilâtün / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Mefâilün / mefâilün / feilün (fâ’lün)

Bî-haber gövdeme gelmiş konmuş,

Müteheyyiç[1], mütekallis[2] bir baş;

Ayırır sanki bu baştan etimi

Ömr-i ehrâm[3]a muâdil bir yaş!..

Ürkerim kendi hayâlâtımdan,

Sanki kandır şakağımdan akıyor;

Bir kızıl çehrede âteş gözler

Bana güya ki içimden bakıyor.

Bu cehennemde yetişmiş kafaya

Kanlı bir lokmadır ancak mihenim,

Ah ya Rabbî, nasıl birleşti

Bu çetin başla bu suçsuz bedenim?

Dişi, tırnakları geçmiş tenime

Gövdem üstünde duran ifrîtin;

Bir küçük lâhza-i ârâma[4] feda

Bütün âlâyîşn[5] nam ü sıytin[6]!..

Ahmet HAŞİM

Piyale, 1926

Vezin: Feilâtün (fâilâtün) / feilâtün / feûlün (fa’lün)

Tuyûr-ı fâniye[1]-î âlem-î tahayyül[2]ü hâb.

Semâyı kaplayacak, şimdi, gâzeler[3] gibi nûr

Zavallılar kalacaklar esir-i ufk-ı türâb[4].

Ve onların gözü eyler nücûm-ı fecre itâb[5] 

Ve onların sesi eyler «nihayet»i işrâb[6]…

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

Vezin: Mefâilün / feilâtün / mefâilün / fâilün (fâ’lün)

Miyâh[2]-ı rûhumu andırdı safha-i tâlâb[3]:

O rûh içinde muzî[4] bir garip neylûfer

Bütün elemlerin üstünde müncelî[5] ter ü tâb…

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

 Vezin: Mefâilün / feilâtün / mefâilün / fâilün (fâ’lün)

Melûl[4] manzaralar şimdi bir gümüşlü sehâb[5];

Derin sulardaki ecrâm[6]ı avlayan kuşlar

Eder havâlî-i pür-nûr-i mâhitâb[7]a şitâb[8]…

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

Vezin: Mefâilün / feilâtün / mefâilün / fâilün (fâ’lün)

Sular semâ-yi hayâlatı eyler istîâb[2],

Döner bu sâhil-i nîlî[3]ye gölgeden kuşlar,

Ağızlarında güneşten birer kızıl dür-i nâb[4].

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

Vezin: Mefâilün / feilâtün / mefâilün / fâilün (fâ’lün)

Yeşil sularda büyük inciden çiçekler açar,

Gümüş böcekler okur âb[1]a bir neşîde-i hâb[2].

Durur sevâhilin üstünde, bî-heves, bî-tâb,

Güneş ziyâsını içmiş benât[3]-ı hâb u serâb.

Ahmet HAŞİM

(Göl Saatleri, 1921)

Vezin: Mefâilün / feilâtün / mefâilün / fâilün (fâ’lün)

Zannetme ki güldür, ne de lâle,

Âteş doludur, tutma yanarsın,

Karşında şu gülgûn piyâle…

İçmişti Fuzûlî bu alevden,

Düşmüştü bu iksîr ile Mecnûn

Şi’rin sana anlattığı hâle…

Yanmakta bu sâgar[1]dan içenler,

Doldurmuş onunçün şeb-i aşkı,

Baştan başa efgân ile nâle…

Âteş doludur, tutma yanarsın,

Karşında şu gülgûn[2] piyâle[3]…

Ahmet HAŞİM

Piyale, 1926

Vezin: Mef’ûlü / meâilü / feûlün

Güller gibi fecr oldu nümâyân,

Güller gibi… Sonsuz, iri güller,

Güller ki kamıştan daha nâlân,

Gün doğdu yazık arkalarında!

Altın kulelerden yine kuşlar,

Tekrârını ömrün eder i’lân,

Kuşlar mıdır onlar ki her akşam,

Âlemlerimizden sefer eyler?

Akşam, yine akşam, yine akşam,

Bir sırma kemerdir suya baksam;

Akşam, yine akşam, yine akşam,

Göllerde bu dem bir kamış olsam!.. 

Ahmet HAŞİM

Piyale, 1926

Vezin: Mef’ûlü / meâilü / feûlün

Zerdi-î iğbirâr[3]ı altında

Münkesif[4] bir hazân-ı nâlânın[5]